Albert Grooten (73) ging op zijn 66e met pensioen. Toen kwam een vroegere hobby weer bovendrijven: model­treinen.

“Ik had eerder kunnen stoppen met werken: op mijn 60e. Toen ben ik met een vertrekregeling weggegaan bij Draka. Maar ik vond mezelf te jong om niet meer te werken, dus heb ik tot mijn AOW een eenmanszaak gehad, als consultant glasvezel. 

Als kind had ik samen met mijn vader een treinbaan. Later kreeg ik die. Maar het materieel was verouderd. Op mijn 60e wilde ik het graag weer oppakken, maar dan in een modern, digitaal jasje. Ik heb een ontwerp gemaakt van een spoorbaan en een autobaan. Samen met een groepje familie, vrienden en kennissen heb ik alles opgebouwd. Dat was een enorme klus. Alleen was het me nooit gelukt. 

De spoorbaan staat op de vliering van ons huis, boven de bijkeuken, maar die ruimte is vrij klein en ongeschikt om alles te bouwen. Dat hebben we op zolder gedaan en in de schuur buiten. We bouwden modulair: twintig treinplaten van 60 bij 120 centimeter, twee klimspiralen en drie autoplaten. Toen alles klaar was, hebben we de delen voorzichtig naar beneden getild, en in de bijkeuken weer naar boven. Zo hebben we de hele treinbaan, inclusief scenery, in elkaar gezet. 

Het geheel bestaat uit vier lagen. Onderop liggen de opstelsporen, daarboven de hoofdspoorbaan, daar weer boven de bovenbaan en bovenop een digitale autobaan. 

We hebben er in totaal zo’n tien jaar aan gebouwd. Ik heb er veel plezier aan beleefd om die hele modeltreinwereld te ontwerpen en te bouwen. Daarnaast is ook het verzamelen erg leuk. Ik speur graag naar ontbrekend materieel dat in Nederland gereden heeft. Ook de elektrische kant ervan vind ik leuk. Het aansturen van treinstellen met geluid, wissels, seinen, een draaischijf. Bewegende objecten op de baan, verkeerslichten, de verlichting van de huisjes. En de software en het automatiseren, daar gaat ook veel denkwerk in zitten. Er zit wel een kilometer bedrading in. Dus mijn technische hart kan ik heel goed kwijt in deze hobby.” ●